Kuckenmühlen - Haus 24-32 / Broniewskiego 24, Szczecin

 W niedalekiej okolicy dawnej Wussower Strasse ( ulicy Chopina), a wzdłuż współczesnej ulicy Broniewskiego, pod numerem 24, znajdują się dziś budynki Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie . W czasie funkcjonowania instytutu można było je odszukać pod nr 24 i 32. Oba domy powstały w różnych czasach, pierwszy około 1896, drugi kilka lat później, wynikając z zapotrzebowania na takie oddziały w Kuckenmühlen.

Oba domy były oddziałami zamkniętymi przeznaczonymi głównie dla kobiet.

'Wohnhaus schwechanige Frauen', czyli dom dla chorych kobiet.

Ze wspólnym, ogrodzonym ogrodem, w których przebywały głównie pacjentki "( ... )niespokojne, ze skłonnością do błądzenia i ucieczki, a także niespokojne dzieci i osoby wymagające ciągłej opieki (...) - czytamy w broszurce o Kuckenmühlen. Pod czujnym okiem strażników, zespołu pielęgniarek, małymi krokami próbowano przywrócić pacjentki do społeczeństwa. Niestety nie zawsze to się udawało, z raportów medycznych prowadzonych w instytucie możemy doczytać iż pacjentki na tym oddziale przebywają najdłużej, czasem kończąc swój żywot w murach budynku.

W domu nr 24 znajdowało się specjalne pomieszczenie strażników. Był tu też pokój z 5 łóżkami dla bardzo niespokojnych lub pacjentek z myślami samobójczymi, także wydzielonym korytarzem prowadzącym do 4 celi izolacyjnych. Z czasem zaprzestano stosowania izolacji, jedno z pomieszczeń wykorzystano do ulokowania w niej wartowni, resztę cel używano okazjonalnie wykorzystując jako otwarte pokoje jednoosobowe.

Pomieszczenie wartownika ma wyjątkowo mocne okna i oprócz stołu oraz krzesła dla dyżurującej pielęgniarki mieściły się tu również również łóżka dla chorych. Był pierwszym wzniesionym budynkiem .

Zamknięty dom numer 32

miał miejsce na 85 łóżek i służył wyłącznie do przyjmowania pacjentek częściowo cichych, aspołecznych lub trudnych. Formalnie dom składa się z dwupiętrowego budynku, do którego dołączony był trzykondygnacyjny transept, wystający z obu końców jako ryzalit. Główne wejście znajduje się w długim budynku i prowadzi do korytarza, który przecina tę część na całej długości. Pomieszczenia pomocnicze zlokalizowane są głównie od strony północno-wschodniej: łazienka, kuchnia herbaciana, klatka schodowa, toaleta; po tej stronie znajdowały się 4 mniejsze pokoje dla pacjentek. Od strony południowo-wschodniej znajdowały się dwie duże sale dzienne o długości 12 m i szerokości 6 m, znajdowały się tu 3 duże pietra o powierzchni 96 m², oferujące miejsce na 20 łóżek i na piętrze dla 18 łóżek. Na każdym piętrze znajdował się oddział dla pacjentów pół spokojnych, składający się z dużego pokoju centralnego, który służy jako pokój dzienny; z jednej strony znajdują się 4 pokoje jednoosobowe, każdy z jednym łóżkiem i toaletą, z drugiej strony pokój z pięcioma łóżkami, w którym niespokojni pacjenci mogą w ciągu dnia leczyć się w łóżku. Pokoje jednoosobowe posiadały dwuskrzydłowe drzwi i okna skrzydłowe z grubym szkłem, oświetlenie jest elektryczne i włączane z pokoju dziennego. W sumie dom posiadał 32 pokoje: 3 duże akademiki, 3 średnie i 10 małych sypialni, 5 pokoi dla personelu (w tym 1 łazienka i 1 na straż nocną), 1 aneks kuchenny, 4 łazienki, 7 toalet, 6 szaf na poddaszu, w pokojach na poddaszu i w piwnicy. Dwa przestronne, zadaszone balkony oraz ogród z altanami i roślinami dający możliwość przebywania na świeżym powietrzu.

Dziś budynki zachowały wiele detali architektonicznych, polecam szczególnie uwadze główne wejście.