Kückenmühler Haus 5 / ulica Broniewskiego 14, Szczecin

 Dawniej był to budynek nr 5 kompleksu i pełnił w początkowych latach dom/ pensjonat

dla emerytowanych pracowników ,w szczególności duchownych. Wzniesionym 1891 roku, dziś niestety nie przypomina swojej pierwotnej wersji.

Pensjonat znajdował się na ozdobnym placu obok kościoła i wyróżniał się na tle pozostałych budynków ładną bryłą i licznymi balkonami. Zdobne balustrady, reliefy czy zakończenia dachu, wyróżniały dom .Budynek mieścił się na wzniesieniu, można było go dostrzec już z Eckerbergstrasse/ Arkońskiej. Posiadał piękne ogrody , zaś przed domem od strony dzisiejszej ulicy Broniewskiego, wznosiły się budynek gospodarczy przynależny do pensjonatu. Między nim a Haus 5 znajdował się niewielki plac z bujną zielenią i kwiatami, ławkami , alejkami, tzw. oazą spokoju dla pensjonariuszy.

Na parterze znajdowały się 2 jadalnie, 1 pokój dzienny pierwszej klasy, 1 pokój dzienny drugiej klasy, ubikacja, toaleta, łazienka, umywalnia i 2 małe mieszkania dla personelu - woźnego i gospodyni. Na pierwszym piętrze znajdowały się 2 połączone sypialnie: jedna 6-osobowa, jedna 5-osobowa, oraz 5 pokoi jednoosobowych z 1 łóżkiem, 3 pokoje 2-osobowe i 3 pokoje 3-osobowe. Zamieszkiwali w nim emerytowani pracownicy , w szczególności duchowni, którzy pracowali w instytucje Kückenmühler Anstalten. Dom głównie zajmowała męska część personelu. Dom stał przy głównej drodze całego kompleksu Kückenmühler Anstalten ( ulica Broniewskiego) z drugiej miał widok na plac przykościelny i kościół, z innej otoczony szkółką drzew i krzewów.

Dom w pierwszych latach funkcjonowania był pełny, z czasem niestety ubywało mu lokatorów. Nieco zapomniany i pozostawiony samemu sobie , tracił swój blask. Ówczesne władze instytutu skupiły się na rozbudowie kompleksu i utrzymaniu bardziej dochodowych części instytutu.

W styczniu 1923 roku, ówczesny dyrektor instytutu Paul Karig, mając na uwadze finansową korzyść z wynajmu pustych domów i mieszkań, podnajął część domu pod 'Predigerseminar Kückenmühler' , czyli Seminarium Kaznodziejów Kückenmühler, nalezace do "Pommersche Evangelische Kirche" (Pomorskiego Kościoła Ewangelickiego) , należącej do Hoher Rat der Evangelischen Kirche ( Wyższa Rada Kościoła Ewangelickiego). Seminarium zostało przeniesione do Szczecina z Johannesstift Berlin-Spandau. Dom nie był w idealnym stanie, w ramach współpracy miał być stopniowo odnawiany, jednak mimo podjętych działań ( planów, projektów) po 5-letnim wynajmu, nie sprostano wymaganiom, a przeniesiono szkołę do lepszego techniczne domu nr 23 ( Broniewskiego , gdzie podnajmowano 3 salki, w tym pokój wspólny do prowadzenia zajęć. Zaś Haus nr 5 / budynek przy Broniewskiego 14, pozostał po części pod Seminarium jako mieszkania dla przybywających na zajęcia. Seminarium na terenie kompleksu działało do końca sierpnia 1939 roku, kiedy budynki przejęto na potrzeby szpitala wojskowego i przygotowań do wojny.

"Kückenmühler Kreis" (Koło Kückenmühler) kierowane było przez: Martina Albertza (1923-28), Friedricha Walckera (1928-31), Otto Haendlera (1931-34) i Hansa Novdmanna (1935-39). W 1928 roku został powołany również inspektor studiów Günter Besch ( 1928-39). Nauka była prowadzona dla małych grup w formie kursów cyklicznych. Kierownicy wraz ze swoimi rodzinami zamieszkiwali na terenie kompleksu Kückenmühler Anstalten, głównie w budynku przy Broniewskiego 14.

Do końca istnienia Kückenmühler Anstalten jak i po rozwiązaniu instytutu w czasie wojennym, w domu zamieszkiwali seniorzy. Budynek był w stanie tragicznym, zaniedbany, i nieco zapomniany. Stracił swoje piękno, które uchwycone zostało na niejednej pocztówce.

Współcześnie nie przypomina z zewnątrz tego ze starych pocztówek czy zdjęć, choć główną bryłę da się zauważyć ( od strony ogrodów część została dobudowana)… Mieści się w nim szkoła.