Kückenmühler Kuche / Kuchnia Broniewskiego 22, Szczecin

Dawniej dom przy ówczesnej ulicy Broniewskiego 22 spełniał wiele funkcji, skupiając w swych wnętrzach bardzo potrzebne stanowiska dla instytucji Kückenmühler.

W momencie rozpoczęcia działalności instytutu, główna kuchnia znajdowała się w specjalnie zaprojektowanej piwnicy pensjonatu dla kobiet, niekiedy tworzono również niewielkie kuchnie herbaciane w domach zamkniętych lub mieszkalnych dla pracowników. Pomieszczenia z czasem nie były już wystarczające, ze względu na ciągły wzrost liczby pacjentów, a także nie spełniały wymagań nowoczesnej kuchni szpitalnej, konieczna stała się budowa nowego budynku. Nowy budynek kuchni centralnej kompleksu Kückenmühler Anstalten został oddany do użytku w lutym 1913 roku i spełniał wszystkie wymagania ówczesnej nowoczesnej kuchni.

Masywny budynek, dobrze podpiwniczony, który charakteryzował się ładną bryłą z zewnątrz, wzniesiony został na "tyłach" kościoła wśród ogrodów i szkółki drzew.

Na środku parteru budynku znajdowało się właściwe pomieszczenie kuchenne, wyposażone w czajnik do kawy o pojemności 400 litrów, czajnik do ziemniaków tego samego typu, czajnik parowy o pojemności 450 litrów do mięsa i warzyw, duży piec na jedzenie dla personelu, piece do pieczenia i 2 szafki grzewcze. Jadalnia była połączona w sposób otwarty z pomieszczeniem kuchennym, do którego od północy przylegały pomieszczenia do serwowania posiłków dla mężczyzn, a od południa pomieszczenie dla kobiet.

Pomieszczenia kelnerskie posiadały własne wyjścia i były oddzielone od kuchni kabinami, podobnymi do solidnej ławki, dzięki czemu personel odbierający jedzenie nie musiał sam wchodzić do kuchni. Obok głównej spiżarni znajdują się również dodatkowe 2 małe spiżarnie.

Po drugiej stronie pomieszczenia kuchennego, od strony południowej, znajduje się obieraczka warzyw i ziemniaków z dużą miską do krojenia ziemniaków, a po stronie północnej zmywarka i pomywalnia ze zlewem i rurami na zimną i ciepłą wodę. Podłoga w kuchni i we wszystkich przyległych pomieszczeniach wykonana była z cegły klinkierowej. Kuchnia z początku przygotowywała potrawy z własnych produktów zebranych z pól oraz hodowli zwierząt, jednakże z czasem zapotrzebowanie na mąkę, mięso, ziemniaki czy warzywa co roku rosło, dokupywano je od podmiotów zewnętrznych. W kuchni można było znaleźć potrawy z warzyw, ale również z mięsa, np. z baraniny.

Oprócz kuchni i jej pomieszczeń pomocniczych na parterze znajduje się również pomieszczenie do produkcji wędlin i rozbioru mięsa oraz wędzarnia. Niewielka masarnia, w której ostatnią obróbkę przechodziły mięsa. Główna rzeźnia znajdowała się przy ówczesnej ulicy Judyma.

Na piętrze znajduje się szwalnia oraz pralnia, 2 magazyny i mieszkania dla kierownika kuchni i personelu. Zaadaptowane zostało również poddasze , jako pokoje dla pracowników.

W szwalni wyrabiano pościele , proste ubrania dla pacjentów z zakupionych materiałów. Początkowo odbywało się to przy użyciu prostych narzędzi, z czasem zakupiono kilka maszyn do szycia. Nad pracą czuwały wykwalikowane krawcowe , choć do prostych czynności były przyuczane również pacjentki instytutu.

Pralnia stanowiła duże pomieszczenia z bieżącą wodą ciepłą i zimną, oraz wyposażona w balie, wiadra, tary, a nawet parową wyżymaczkę. Z postępem technologicznym unowocześniono pracę w pralni. Przed budynkiem znajdował się plac, na którym rozwieszano mokre pranie do suszenia w cieplejszym czasie.

Kotłownia z kominem o wysokości 25 metrów jest bezpośrednio połączona z głównym budynkiem. Podgrzewając hektolitry wody na potrzeby kuchni i pralni.

W obecnym czasie budynek należy do prywatnego inwestora , jeszcze jakiś czas temu mieściły się tu poradnie szpitala przy Arkońskiej.