Kückenmühler Schulhaus und Diakonissenhaus - Haus 34-35 / ulica Judyma 6, Szczecin

W okolicy strumienia Warszewiec

( Kückenmühlenbach ) znajdują się dwa budynki

, ściśle połączone ze sobą. Dziś to Judyma 6, w momencie powstania to numer 34 i 35 instytutu Kückenmühler, zaś po 1890 roku Kückenmühler Anstalten. Całość umiejscowiona była wzdłuż strumienia

, otoczona licznymi alejkami

. Między budynkami, a wodą znajdował się Rasen- Platz - niewielkie boisko/murawa/plac trawiasty, które służyło dzieciakom z pobliskiej szkoły. Zaraz za nim rozciągały się grzędy uprawne dla warzyw

, uprawiane przez podopiecznych instytutu pod okiem opiekunów i ogrodników, dla potrzeb własnych.

Dom nr 34

' Schulhaus'

czyli szkoła, mieści się bliżej dzisiejszej ulicy Judyma. Przed połączeniem instytucji Kückenmühler i Tabor przypisywany jej był numer 3. Wejście do budynku znajdowało się od strony strumienia . W niej odbywało się nauczanie dzieci i młodzieży w 10 salach lekcyjnych dla 5 klas chłopięcych na parterze oraz 4 klas dziewczęcych na pierwszym piętrze. W sumie w szkole średnio uczyło się około 160 uczniów. Oprócz klas w tej części budynku znajdowała się biblioteka

oraz sala konferencyjna

,zaś na szczycie domu były mieszkania nauczycieli

. W 1901 roku w szkole nauczało 12 nauczycieli ( 3 z teologii, 7 nauczycieli podstawowych i 2 nauczycieli technicznych, pod kierunkiem jednego z kapelanów instytucjonalnych), w 1904 roku w szkole oprócz pastora v, Liühmanna, który prowadzi szkołę instytucjonalną i prowadzi zajęcia bierzmowania, jest jeszcze 2 asystentów Kaznodziejów i 1 wikariusz, 2 nauczycieli z wykształceniem seminaryjnym, 2 nauczycieli dyplomowanych, 1 dyplomowany nauczycieli gimnastyki i rękodzieła, 1 przeszkolonych do szkoły malucha. Spośród nauczycieli 2 to siostry z domu Diakonis. Do lekcji śpiewu zatrudniono nauczyciela muzyki. Podopieczni rozpoczynali zajęcia już od rana

, przychodząc do sal z opiekunami, uczyli się pisać

, czytać

, prostej arytmetyki

czy czynności życia codziennego ( sznurowanie, ubieranie, składanie rzeczy). Około południa odbywał się obiad

,zaś popołudniu zajęcia manualno- sportowe

( rękodzieło, szycie, zajęcia na sali gimnastycznej czy warsztaty). Wszystkie zajęcia dostosowane były do możliwości podopiecznych.

Dom nr 35

' Diakonissenhaus'

, czyli Dom Macierzysty Diakonis. Jego otwarcie odbyło się 2 lipca 1883 roku ,w którym początkowo zamieszkiwało 7 sióstr, zaś po 1900 roku było już ich 80. Na terenie kompleksu misja diakonicznej działała już od 1865 roku, ale bez swojego lokum. Była to inicjatywa wewnętrzna misji chrześcijańskiej w Kościele Protestanckim, której fundamentalnym zadaniem była pomoc osobom chorym. Posługi diakonicznej na terenie obiektu wiązała się również z pracą socjalną na rzecz podopiecznych. Oprócz pracy na rzecz podopiecznych instytutu, siostry miały zapewniony 4- tygodniowy urlop, otrzymywały też zgody na wyjazdy do rodzin. W tym czasie mogły korzystać z wycieczek lub pobytów w uzdrowiskach. Z czasem siostry zaangażowały się również aktywnie w działalności zewnętrzną instytutu Kückenmühler Anstalten i pozyskiwaniem środków finansowych poprzez sprzedaż wyrobów i upraw na terenie kompleksu. Z corocznych raportów instytutu możemy również przeczytać iż część sióstr była oddelegowana poza instytut Kückenmühler, m.in. dwie siostry pracowały w pielęgniarstwie środowiskowym w Bredow; 1 w domu dziecka Augusta Viktoria w Szczecinie, 2 w ośrodku opiekuńczo-wychowawczym w Bütow; 2 w Plathe ( Płoty) w szpitalu i opiece środowiskowej; 1 siostra w Züllchow w opiece środowiskowej; 1 w Kannenbergu ( miasto w Niemczech) w szkole społecznej i dziecięcej oraz jako pomoc w nowo powstałej placówce w Benz koło Cammin ( Benice koło Kamienia Pomorskiego).